Ziemia Faraonów.

Awatar użytkownika
janusz
Posty: 1178
Rejestracja: 18 stycznia 2011, 01:38

Re: Ziemia Faraonów.

Post autor: janusz » 25 sierpnia 2011, 20:40

Seth - Starożytny egipski bóg chaosu. Jest także bogiem wojny, pustyń, burz oraz obcych ziem. Seth był bratem Osirisa, Issis`a oraz Nepthys`a i mężem Latter. Jest lepiej znany z tego powodu, że zamordował swojego brata i usiłował zabić także swojego siostrzeńca Horusa. Horus niestety przeżył i wygnał Seth`a na pustynie, gdzie miał pozostać na zawsze.

Oto jak Setha w książce "Mitologia starożytnego Egiptu" opisuje J. Lipińska i M. Marciniak:

"Bóg pustyń i oaz, występujący w postaci niezidentyfikowanego zwierzęcia, które wedle niektórych teorii miało być antylopą, ziemnym prosięciem, skoczkiem pustynnym, czy okapi. Przypuszczalnie stworzenie to musiało już być obce Egipcjanom w okresie, gdy zaczęli oni wyobrażać je w płaskorzeźbach i posągach, gdyż nadawali mu kształty stylizowane do stopnia uniemożliwienia identyfikacji. W mitologii Seth nierozerwalnie związany był z Ozyrysem i Herusem, potępiany jako morderca i uzurpator. W religii miał on jednak znaczenie jako potężny bóg wojownik, pomagający Re i zwalczający jego wroga Apopa, ponadto - zwłaszcza w czasach II, a potem XIX i XX dynastii - cieszył się pozycją opiekuna królów. W tym więc przypadku istnieje wyraźny rozdział koncepcji religijnych i mitologicznych, choć w czasach późniejszych odwrócono się od Setha całkowicie, uważając jego świątynie za miejsca nieczyste i tępiąc jego kult. Mimo to, w świątyni, wzniesionej w czasach Dariusza w oazie Charga Seth nadal jest wyobrażany jako wojownik na dziobie barki słonecznej, ale nadano mu - w miejsce tradycyjnego - kształt sokoła. Najważniejszym miejscem kultu Setha było Ombos w pobliżu dzisiejszej miejscowości Ballas, gdzie czczono go od czasów predynastycznych. Drugim ośrodkiem było Hypselis (w XI nomie górnoegipskim), a w mieście Su u wejścia do depresji Fajumskiej Seth miał się narodzić. W Tanis, we wschodniej Delcie, zidentyfikowano Setha z bogiem Hyksosów, którzy opanowali Egipt w II Okresie Przejściowym, a identyfikacja ta wpłynęła niewątpliwie na jego złą sławę. Jako bóstwo oaz miał on również przybytki w oazie Dachla i Charga; w Dachla istniała nawet wyrocznia Setha, działająca jeszcze w czasach XXII dynastii. Zgodnie z legendą, w Charga i Dachla wsiąkła krew walczącego z Horusem Setha, choć wedle innej wersji najzagorzalsza bitwa między bogami miała miejsce koło Oxyrchynchos. W sztuce Setha przedstawiano w czasach późniejszych jako mężczyznę z głową jego symbolicznego zwierzęcia. Wedle Greków Seth był identyczny z bogiem Tyfonem."
Set, podobnie jak wiele innych bóstw utożsamianych z Ciemnością, posiada wiele aspektów, a jego postać jest w dużym stopniu dwuznaczna. Jest on synem egipskiego boga ziemi Geba i bogini nieba Nut oraz bratem Ozyrysa, Izydy i Neftydy, która uważana jest również za jego żonę. Tak przedstawia Seta mit ozyriański. W Tekstach piramid natomiast jest on opisany jako syn Ra i brat Horusa Starego. Grecka wersja jego imienia to Seth, babilońskie warianty to z kolei: Setech, Setekh, Setesh, czy Sutekh. Etymologia i znaczenie tego imienia nie jest do końca jasne. Najczęściej tłumaczy się je jako "Separator", "Ten, który rodziela". Istnieją jednak także dwa egipskie słowa, od których może ono pochodzić: setes, co oznacza "filar", czy też seten, "oślepiać". W papirusach pochodzących z początków naszej ery, pojawiają się też "magiczne" imiona Seta używane w inwokacjach i zaklęciach: "erbeth, parkebeth" i "bolchoseth".


Set najbardziej znany jest z mitu o konflikcie ze swym bratem Ozyrysem. Ozyrys wraz ze swą siostrą i małżonką Izydą władali Egiptem tworząc prawa i ucząc swych poddanych uprawy ziemi, rzemiosła i lecznictwa. Ich władza budziła jednak zazdrość Seta, który pewnego razu, pod nieobecność boskich małżonków, przygotował na swego brata pułapkę wraz z siedemdziesięcioma dwoma innymi spiskowcami. Przygotował specjalną skrzynię wykonaną na miarę Ozyrysa, którą zaprezentował swemu bratu podczas uczty na cześć jego powrotu do kraju. Wszyscy zaproszeni goście próbowali do niej wejść, lecz zmieścił się tylko Ozyrys. Wtedy Set wraz ze swymi sprzymierzeńcami zamknęli skrzynię i wrzucili ją do Nilu. Wydarzyło się to siedemnastego dnia miesiąca Hathor. Po długich poszukiwaniach Izyda odnalazła skrzynię z martwym ciałem małżonka i zamierzając pochować je uroczyście, ukryła tymczasowo skrzynię na bagnach w Delcie Nilu. Jednak przypadkiem natknął się na nią Set. Porąbał on ciało Ozyrysa na czternaście kawałków i rozrzucił je po całym kraju. Znów więc Izyda wyruszyła na poszukiwania. W końcu udało jej się odnaleźć i zebrać wszystkie części ciała Ozyrysa z wyjątkiem jego penisa, który pożarty został przez rybę. Nie był to jednak koniec walki Seta o panowanie nad Egiptem. Po śmierci swego brata, Set musiał stanąć do walki z jego synem Horusem, która trwała osiemdziesiąt lat i zakończyła się zwycięstwem Horusa, mimo, że stracił w niej oko. Po zakończonej walce Set zmuszony został zwrócić je Horusowi.


Set i Ozyrys lub Horus stanowią dwie przeciwstawne i jednocześnie dopełniające się siły: światła i ciemności. Set jako pan jałowej pustyni jest przeciwieństwem boga wegetacji i urodzaju Ozyrysa. Jako ten który zabija swego brata, stał się on ucieleśnieniem zła, a starożytni Grecy utożsamiali go z Tyfonem, potworem niosącym śmierć i destrukcję. Podczas gdy Ozyrys utożsamiany był z życiodajnym Nilem, symbolem Seta było morze niosące śmierć. Stąd też kojarzono go z morskimi bestiami, tudzież potworami żyjącymi częściowo w morzu, częściowo na lądzie. Należał do nich Apep, wąż połykający słońce znikające za horyzontem, czy inny mityczny potwór, Akhekh. Set posiada aspekty chtoniczne - wraz z jego oddechem z ziemi wychodzi robactwo. Jako bóg podziemia pożera dusze trafiających tam ludzi. Jest też władcą metali, zwłaszcza żelaza, które nazywane jest "kośćmi Seta". Plutarch pisze:


"Tyfon, jak mówiono, nazywa się Seth i Bebon oraz Smu, imiona te wskazywałyby na jakieś siłowe i chroniące powstrzymanie, opozycję lub odwrót. Ponadto magnetyt nazywają kością Horusa, a żelazo kością Tyfona, jak pisze Manetho. Ponieważ żelazo częstokroć zachowuje się tak, jakby było przyciągane do magnetytu, innym razem zaś odpychane jest w przeciwnym kierunku, to i uzdrawiający, dobry i rozumny ruch świata, raz za pomocą perswazji przyciąga ku sobie i przemienia ten żywiołowy i gwałtowny ruch w harmonijny, potem zaś wyrzuca z siebie zgromadzoną energię, zmienia jego kierunek i pogrąża w dziele stworzenia".


Set i Ozyrys / Horus wyznaczają więc podstawową sprzeczność rządzącą wszechświatem i utrzymującą harmonię i dynamizm wszystkich zachodzących w nim procesów. Set jest panem ciemności, wrogiem słońca, władcą chaosu, wojny. Jest przyczyną trzęsień ziemi i zaćmieć słońca - wszystkich zjawisk, które zakłócają naturalny porządek natury. W czasach najazdów na Egipt (zwłaszcza najazdów Asyryjczyków) Set stał się bogiem i symbolem wrogich sił i państw leżących poza Egiptem. Włada zaćmieniami słońca, burzami i grzmotami i nazywany jest w Księdze Martwych "Panem Północnego Nieba". Jest czerwonym bóstwem pustyni, a czerwień jest kolorem najczęściej z nim kojarzonym, jako czerwień piasków pustynnych, krwi przelanej w bitwie, czy ognia.


Jednak Set nie zawsze był przedstawiany jako ucieleśnienie zła. Jednym z jego przydomków był "potężny", "ten, o wielkiej sile" i czasem uważany był za górnoegipski odpowiednik dolnoegipskiego boga-króla Horusa. Król egipski natomiast łączył w sobie "godności Horusa i Seta". W czasach Hyksosów Set był głównym bogiem, za XIX i XX dynastii był bogiem dynastycznym Ramessydów. Od niego wywodzi się królewskie imię Sethos lub Seti. Set jest też tym, który zabija węża Apofisa (Apepa). Istnieją wizerunki łodzi słonecznej, na której dziobie stoi Set walcząc z Apofisem, a łódź ciągnięta jest nie jak zazwyczaj przez szakale, a przez zwierzęta Seta. Berberowie z oazy Charga czczą Seta jako swego boga, przedstawiając go jako sokoła walczącego z Apofisem. Związki Seta z Apofisem nie są jednak jasne. Raz pojawia się jako ten, który go zabija, czasem jako ten, który włada Apepem, a czasem jest z nim utożsamiany. Set jest również patronem zmarłych i za pomocą drabiny pomagał Ozyrysowi wstąpić do nieba.


Zwierzętami należącymi do Seta są: antylopa, osioł, świnia, hipopotam i krokodyl. Sam Set natomiast czczony był pod postacią tajemniczego zwierzęcia przypominającego psa. Charakteryzowało się ono stojącym, podobnym do strzały ogonem i sterczącymi, kanciastymi uszami. Set zazwyczaj przedstawiany był antropomorficznie, lecz z głową swojego zwierzęcia.


Kult Seta wywodzi się prawdopodobnie z XI nomu górnoegipskiego, w którym zwierzę Seta było znakiem rozpoznawczym. Największe sanktuarium znajdowało się w Ombos, naprzeciwko Koptos w Górnym Egipcie. Poświęconych mu było także wiele innych sanktuariów.


W okresie grecko-rzymskim stał się on bóstwem uważanym za władcę magii, szczególnie magii wojennej i destrukcyjnej. Wzywano go jako opiekuna podróżujących karawan, ale także aby wywołać burze piaskowe i zniszczyć wrogów. Jego królestwem była północna część nieba, a za jego siedzibę uważano gwiazdozbiór Wielkiej Niedźwiedzicy. Północ w wielu kulturach uważana jest za miejsce śmierci, ciemności i zimna - cech powszechnie utożsamianych z Setem. Obawiano się, że Set w swym gniewie zakłócać może święta poświęcone innym bogom i aby go ubłagać składano mu ofiary ze zwierząt. Plutarch pisze, iż przed każdą pełnią Księżyca w miesiącu Pachons zabijano dla niego antylopę. W czasie przesilenia zimowego w miesiącu Choiak, składano mu w ofierze osła. Pierwszego dnia miesiąca Mesore, święta, któremu patronował Heru Behutet, Setowi przeznaczano na ofiarę ptaki i ryby. Przeciwniczką Seta była natomiast bogini Reret, przedstawiana w postaci hipopotama. Jej głównym zadaniem była ochrona wiernych przed złą mocą Pana Ciemności. Świętem Seta były jego urodziny przypadające na obecny siedemnasty lipca, a także osiemnasty grudnia (trzeci dzień miesiąca Mechir) i drugi marca (siedemnasty dzień miesiąca Parmutit), określane jako dni "nadejścia Seta".


Set jako Pan Ciemności, jest władcą chaosu, tym, który obdarza iluminacją Czarnego Płomienia. Można go uważać za jednego z patronów Ścieżki Ciemności i dążenia do boskości jakie cechuje szeroko rozumianą Ścieżkę Lewej Ręki. Znaczenie jego imienia, "Ten, który rozdziela, izoluje", może odnosić się do indywidualnej wyizolowanej świadomości. Jako ten, który walczy z Ozyrysem i Apepem jest symbolem walki z zastojem i bezcelowym chaosem. Symbolem zastoju, śmierci i stagnacji jest Ozyrys. Zabicie go to zniszczenie starego porządku, przeciwstawienie się patriarchalnej, narzuconej przez otoczenie i tradycję strukturze, destrukcja wpajanych schematów myślowych. To antynomiańska ścieżka sprzeciwu wobec tego, co narzucone, przewartościowanie pewnych aspektów życia, niezbędny krok na drodze dynamicznego rozwoju. Zabicie Apepa jest z kolei symbolicznym pokonaniem demona chaosu, ślepej bezmyślności, wyborem własnego przeznaczenia, stworzeniem siebie według własnej woli. Wyraża to jeden z przydomków Seta, Set-Heh, oznaczający "Boga Nieskończonej Przyszłości". Set jest więc bóstwem samo-inicjacji, symbolem indywidualnej boskości.


W Tradycji Tyfonicznej Set utożsamiany jest czasem z Tyfonem, lecz nie z greckim demonem chaosu, lecz "boginią Tyfon", prsonifikacją pierwotnej ciemności jaka panowała zanim dokonał się akt stworzenia. Gerald Massey pisze:


"Pierwsza forma Diabła była postacią żeńską, nazywaną Smokiem Ciemności, akkadyjska Tiamat, czy egipska Tyfon. Tyfon zrodziła Seta, który stał się diabłem w Egipcie - Szatanem - i którego reprezentował Czarny Szakal, głos Ciemności".


Dlatego też symbolem Seta są nie tylko wymienione już zwierzęta, lecz także Wąż i Smok o siedmiu głowach symbolizujących siedem gwiazd w konstelacji Wielkiej Niedźwiedzicy. Jedną z form Seta uważany jest Aiwas, z którym Crowley nawiązał kontakt w Egipcie i którego przekaz zapisany został jako Księga Prawa. Imieniem Seta Kenneth Grant nazywa tunele prowadzące do ciemnej strony kabalistycznego Drzewa Życia, do klifotycznego Drzewa Nocy, których bramą jest ukryta sefira Daath, sefira wiedzy. Otchłań w pismach Granta nazywana jest Pustynią Seta. Pojęcie to przypomina arabski koncept pustyni Roba El Khaliyeh, określanej jako "szkarłatna pustynia". Wierzono, że pustynia ta zamieszkana była przez złe duchy i potwory, co odpowiada pojęciu sił klifotycznych, przedstawianych jako demony ciemności. Set jako inicjator ścieżki klifotycznej reprezentuje twórczą energię, chaotyczną i trudną do okiełznania, lecz niosącą w sobie ogromny potencjał, Czarny Płomień mrocznej iluminacji. Umiejętność wykorzystania go to ważny krok na drodze do indywidualnej boskości.

Awatar użytkownika
chanell
Posty: 453
Rejestracja: 18 stycznia 2011, 23:54
Lokalizacja: Kraków - PL

Re: Ziemia Faraonów.

Post autor: chanell » 23 kwietnia 2012, 20:31

Historia Starożytnego Egiptu może sięgać nawet 28 tysięcy lat

Obrazek
Wielka Piramida - źródło:wikipedia.org

Historycy mają spory problem z chronologią starożytnego Egiptu. Nowoczesne państwo pojawia się nagle a to, co następuje potem trudno nazwać rozwojem, jest to wręcz powolne tracenie potencjału. Można powiedzieć, że im dawniej sięgniemy w historię tego państwa tym jaśniejszy obraz dominacji zobaczymy, tak jakby źródło tej cywilizacyjnej przewagi biło w jeszcze bardziej zamierzchłej przeszłości a czasy świetności były powoli zapominane.
Badacze historii Starożytnego Egiptu nie wiele wiedzą na temat jego początków. Głównie, dlatego, że nie zachowało się dużo źródeł historycznych. Naukowcy opierają się głównie na przekazach historyków antycznych. Datowanie najstarszej historii Egiptu jest bardzo trudne a niektórzy twierdzą wręcz, że niemożliwe. Periodyzacja odbywa się, bowiem nie latami a dynastiami.
Najważniejszym przekazem jest praca kapłana egipskiego Manetona. Niestety większość tego cennego dokumentu zaginęła i w czasach dzisiejszych posługujemy się cytatami zaczerpniętymi z tego dzieła i zapisanymi w pracach znacznie później żyjących historyków greckich, arabskich i żydowskich. Periodyzacja według Manetona opisuje historię dzieląc ją na 31 dynastii, jak to określa ‘śmiertelnych”. Wspomina on tez o dynastiach bogów i półbogów, jakie miały je poprzedzać.
W czasach, w których nauka historii a zwłaszcza starożytnej nie jest oczywistością warto też przypomnieć jak nauka dzieli poszczególne okresy historii Egiptu. Mamy, więc Wczesne, Stare, Średnie, Nowe i Późne Państwo. Według Manetona Wczesne Państwo to okres, gdy władze sprawowała pierwsza i druga dynastia. Wspomina on również o władcach przed dynastycznych nazywając ich dynastią Królów. To bardzo interesujący detal, bo Menaton musiał wiedzieć o tym z jakichś jeszcze wcześniejszych przekazów. Menaton wspomina króla Menesa, który miał zjednoczyć Dolny i Górny Egipt.
Jeszcze bardziej niesamowicie brzmi okres panowania królów przed dynastycznych w Egipcie, który według Menatona trwał w przeliczeniu na nasze lata ponad 24 900 lat. Historycy odrzucili tą wiadomość, jako błędną. Zresztą bardzo długo wyznacznikiem była Biblia, więc periodyzację Egiptu starano się zawrzeć w tym zakresie jak gdyby dopasowując informacje do świętego pięcioksięgu.
Sam Menaton dobrze rozumiał, jakie będą reakcje na tego typu informacje, dlatego starał się swoje przekazy na temat tych zamierzchłych czasów maksymalnie uwiarygodnić. Twierdził, że informacje zaczerpnął ze świętych ksiąg egipskich sprzed 28 000 lat. Co ciekawe tą informacje potwierdza bardzo ceniony przez współczesnych uczonych historyk żydowski Józef Flawiusz.
Takich szczątkowych informacji jest tak wiele, że trudno nie wyciągnąć na ich podstawie wniosku, że cywilizacja egipska jest dużo starsza niż się powszechnie uważa. W wielu przypadkach historycy wolą o tym nie mówić, bo przyjęcie tego do wiadomości skutkowałoby koniecznością napisania na nowo całej historii Starożytnego Egiptu.
Doskonałym przykładem takich pamiątek po tym zapomnianym okresie w historii Egiptu jest słynna Wielka Piramida, która całkowicie błędnie jest uważana za budowlę stworzoną przez faraona Chu-fu znanego pod greckim imieniem Cheopsa. Przynależność tej niesamowitej budowli do Cheopsa opiera się na jednej jedynej inskrypcji, jaką znaleziono na jej wewnętrznych ścianach. To jest zresztą jeszcze bardziej niesamowite, ze budowniczy piramidy w odróżnieniu od innych tego typu obiektów nie umieścił w ogóle inskrypcji tak typowych dla innych spenetrowanych budowli.
Obrazek

O czym to świadczy? O tym, że Wielka Piramida była niedoścignionym pierwowzorem stanowiącym inspiracje dla następnych władców Egiptu starających się naśladownictwem, bardziej lub mniej udanym, podążać za wzorcami z zamierzchłej przeszłości. Dowodem takiego naśladownictwa jest na przykład nieudana piramida łamana z Dahszur, która powstała w okresie IV dynastii. Dowodem jest też to, ze żadnemu z późniejszych władców nie udało się stworzyć czegoś choćby porównywalnego do monumentalnego kompleksu z Gizy.
Być może kiedyś doczekamy się uczciwego opracowania na temat historii starożytnego Egiptu, jednak, aby było to możliwe trzeba najpierw odkryć całą, wypieraną przez nowożytnych naukowców, prehistorię, która dała początek wielu cywilizacjom na kilku kontynentach. Prędzej czy później ten dzień nadejdzie.
http://innemedium.pl/wiadomosc/historia ... ysiecy-lat
Lubię śpiewać ,lubię tańczyć,lubię zapach pomarańczy :)

Awatar użytkownika
janusz
Posty: 1178
Rejestracja: 18 stycznia 2011, 01:38

Re: Ziemia Faraonów.

Post autor: janusz » 24 kwietnia 2012, 00:23

Dorotko jak zawsze twoje poszukiwania pobudzają nas do większych przemyśleń. :)

Awatar użytkownika
janusz
Posty: 1178
Rejestracja: 18 stycznia 2011, 01:38

Re: Ziemia Faraonów.

Post autor: janusz » 14 sierpnia 2013, 23:18

Jak ubierali sie na co dzień faraonowie ?

Dzięki zachowanym malowidłom ściennym, możemy łatwo wywnioskować jaki był ubiór starożytnych mieszkańców nad Nilem. Egipt, jak wiadomo, jest krajem niezwykle upalnym, dlatego Egipcjanie nosili lekkie, przewiewne i zazwyczaj bardzo skąpe ubrania. Pod tym względem faraonowie na co dzień niczym nie różnili się od swoich poddanych.

Obrazek

Zarówno kobiety jak i mężczyźni nosili krótkie spódnice, których fałdy materiału zawiązywano z przodu i zakładano za pas. Rodzaj materiału oraz jego sposób ułożenia i zawiązania świadczyły o pozycji osoby, która je ma na sobie. Ramiona zdobiło coś w rodzaju peleryny, która dolnymi końcami przywiązywana była do spódnicy, dzięki temu nie zsuwała się i tworzyło to spójną całość. Kobiety bardzo szybko jednak zastąpiły krótkie spódniczki długimi, przewiewnymi tunikami.

Obrazek W zależności od wykonywanej pracy, strój był skromniejszy oraz praktyczniejszy.

Stopy Egipcjan zdobiły wykonane z drewna, utwardzone skórą sandały. Drewniana podeszwa doskonale chroniła stopę przed gorącym piaskiem.
Tkaniny produkowane były zazwyczaj z lnu. Osoby zamożniejsze mogły sobie pozwolić na cieńszy materiał wykonany z lepszej jakości roślin. Przez wiele stuleci Egipcjanie nosili ubrania jedynie w kolorze bieli. Nie barwiono materiałów, ponieważ biel była dla Egipcjan kolorem świętym. Kobiety oraz mężczyźni golili swoje głowy na łyso. Głównym powodem była higiena oraz podkreślenie różnicy pomiędzy pokrytymi sierścią zwierzętami i ludźmi. Zamożniejsi Egipcjanie nosili wykonane z ludzkich lub końskich włosów peruki. Często też ozdabiali je szlachetnymi kamieniami czy aplikacjami wykonanymi z metalu.

Obrazek

Bardzo ważna dla mieszkańców starożytnego Egiptu była biżuteria. Zarówno kobiety, jak i mężczyźni lubili nosić ciężkie, ozdobne naszyjniki oraz bransolety. W zależności od okoliczności i statusu noszono je w różnej ilości i wielkości.

Obrazek

Awatar użytkownika
chanell
Posty: 453
Rejestracja: 18 stycznia 2011, 23:54
Lokalizacja: Kraków - PL

Re: Ziemia Faraonów.

Post autor: chanell » 24 sierpnia 2013, 21:11

ciekawe czy mieli coś pod spodem :lol: :D
Lubię śpiewać ,lubię tańczyć,lubię zapach pomarańczy :)

Awatar użytkownika
janusz
Posty: 1178
Rejestracja: 18 stycznia 2011, 01:38

Re: Ziemia Faraonów.

Post autor: janusz » 29 sierpnia 2013, 23:27

Majteczki wymyślono niedawno. ;)
Bielizna noszona bezpośrednio na ciele pod ubraniem, do której obecnie majtki się zaliczają, pojawiła się w Europie pod koniec średniowiecza, ale wówczas jeszcze nie znano majtek lub podobnej części garderoby. W XVI wieku kobiety nosiły pod obszernymi sukniami krótkie spodenki zwane kalesonami. W XVIII wieku Ludwik XV wydał nakaz zobowiązujący aktorki i tancerki do noszenia takiej właśnie bielizny, ze względu na niechęć do jej używania. Cesarzowa Józefina miała w swojej garderobie po kilkaset koszul i sukien, a tylko dwie pary majtek. Jedynie starsze panie z obawy przed zimnem chwaliły sobie tego rodzaju ochronę. Majtki pojawiły się w XIX wieku. Wprowadzenie szycia maszynowego, zamiana sztywnego materiału na miękką dzianinę, rezygnacja z noszenia sztywnych gorsetów i systematyczne skracanie się sukien spowodowało, że majtki również zmieniały swój krój, długość i szczelność.
Wikipedia :D

Awatar użytkownika
janusz
Posty: 1178
Rejestracja: 18 stycznia 2011, 01:38

Re: Ziemia Faraonów.

Post autor: janusz » 02 marca 2014, 23:16


Awatar użytkownika
janusz
Posty: 1178
Rejestracja: 18 stycznia 2011, 01:38

Re: Ziemia Faraonów.

Post autor: janusz » 05 lipca 2014, 21:44


Awatar użytkownika
janusz
Posty: 1178
Rejestracja: 18 stycznia 2011, 01:38

Re: Ziemia Faraonów.

Post autor: janusz » 10 marca 2015, 22:22

Obrazek

Wadżet - symbol zmartwychwstania.
Hieroglify nad sceną wyrażają następujące zdarzenie:
"Ci bogowie są jak: ... Promienie Ra wprowadzając swoją energię w ciała. Energia ta jest energią duszy. To jest rzeczywiste wejście wyższej wibracji duszy w materię.''
OKO HORUSA jest uosobieniem Bogini Wadżet widocznej na rysunku
(Ona przedstawiana jest jako kobieta z głową węża lub samego węża - Zazwyczaj egipskiej królewskiej kobry).
Oko Horusa symbol starożytnego Egiptu jest znakiem ochronnym, władzy królewskiej i dobrego zdrowia. Oko Horusa jest uosobieniem Bogini Wadżet w piśmie (tj, jako Wedżat lub "udżat" Uadżet, Wedżoyet, Edżo lub Uto). Nazwa pochodzi od Wadżet "Wadż", co oznacza "zielony", stąd "zielona", jest symbolem zmartwychwstania u, Greków i Rzymian jako "Uraeus" z egipskiej "Jaret", co oznacza "Zmartwychwstały" z wizerunkiem kobry wznoszące się w ochronie.
Wadżet to jedno z pierwszych i najstarszych egipskich Bóstw, reprezentowały ją również późniejsze Boginie Bastet, Sekhmet, Hathor i Mut. Ona była najważniejszą Boginią Dolnej części Egiptu i najważniejszej Świątyni Delty "Per Nu" która była pod jej całkowitą opieką.
Hathor reprezentowana jest również przez oko Horusa.
Wężowa Bogini WADŻET symbol zmartwychwstania - Zmartwychwstaniem prawdziwym jest bowiem odzyskanie pełnego kontaktu ze swoją nie wcieloną Duszą. Jej wcielenie się w materię i nadanie materialnemu ciału możliwości korzystania na wyższym poziomie z duchowej wiedzy , przemienienie go w materialne ciało świetliste. Śmierć fizycznego ciała człowieka całkowicie uniemożliwia zrealizowanie tego aktu. Gdy umiera ciało fizyczne , opuścić go musi Dusza , wówczas nic już zrobić nie można.

Awatar użytkownika
janusz
Posty: 1178
Rejestracja: 18 stycznia 2011, 01:38

Re: Ziemia Faraonów.

Post autor: janusz » 26 maja 2015, 12:39


https://www.youtube.com/watch?v=TLRVkosPcKc

Opublikowany 21.05.2015

Janusz Zagórski rozmawia z Agnieszka Jurko o jej fascynacji Egiptem, Luksorem i piramidami.

Agnieszka od 2007 roku zawodowo zajmuje się organizacją warsztatów rozwoju osobistego w Polsce i w Egipcie. Podczas pobytu w Egipcie organizuje medytacje m.in. w Wielkiej Piramidzie Cheopsa i bezpośrednio przy Sfinksie oraz zwiedzanie Kairu, Luksoru, Abu Simbel, Abydos, Dendery i inne magicznych miejsc.

ODPOWIEDZ